میراث مولانا برای شعر معاصر فارسی

به نظر می‌رسد تحول شعر فارسی در یکصد سال گذشته، بیش از آن‌که حاصل فضای بیرونی یا فضای سیاهِ حاصل از انسداد اجتماعی و سیاسی بوده باشد، چیزی که در طول تاریخ همواره گریبان‌گیر ما بوده، حاصل تلاطم‌ها و اضطراب‌های درونی شاعر عصر مدرن است. اضطراب‌هایی ناشی ازبی‌اعتبار شدن دریافت‌های سنتی پیش‌موجود و از دست شدن آنچه می‌توان «دامن امن سنت» نامید. فراوانند آثار شعری و تتئوریک که خود‌آگاه و نا‌خودآگاه بر این بی‌پناهی دلالت دارند؛ از سطر معروف نیما که «زاده‌ی اضطراب جهانم» تا عنوان کتاب اول علی باباچاهی «در بی‌تکیه‌گاهی»؛ همین‌طور تعبیر «ناموزونی تاریخی» رضا براهنی در کتاب «تاریخ مذکر» و…

بین چنین عصری چه پیوندی می‌تواند با شعر مولانا به لحاظ هستی‌شناسی وجود داشته باشد؟

آیا گرایش‌هایی از نحله‌هایی از شعر فارسی در سده اخیر به جهان شعری شاعران متصوف از جمله مولانا را می‌توان پناه جستن در سنت و نوعی رجعت به گذشته دانست یا این‌که دلایل دیگری باید برای آن باید متصور بود؟

این پرسش‌ها با دو مهمان برنامه، دو شاعر و منتقد، آقایان فریاد ناصری، دانش‌آموخته فلسفه‌ی هنر و ناشر نشر حکمت کلمه و حامد هاتف، دانش‌آموخته زبان و ادبیات فارسی و زبان‌های باستانی مطرح می‌شود.